Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen

dinsdag 17 februari 2009

Liefdesperikelen

Toen Broer (6 weken ná de heugelijk dag) zijn verjaardagsfeestje vierde, nodigde hij naast de horde jongens ook 3 meisjes uit. Joepie, dacht ik, want meisjes zijn rustiger... Jammer genoeg konden 2 van de 3 deernes niet, en waren ze bijgevolg met 18. De jarige, 17 wilde jongens, en 1 rustig meisje. Die dan ook liever met Grote en Kleine Zus ging spelen, dan met de 18 wildebrassen.

De schooldag na dit heugelijke gebeuren, verkondigde Broer heel fier dat Zij nu wel verliefd was op hem. Want ze vond het een leuk feestje. Bon, als motivatie voor verliefdheid kan dit wel tellen.
Helaas was de verliefdheid van korte duur, want nog voor het terug weekend was, kondigde Broer aan dat Zij nu "op" een vriendje van hem was.

Erg aangeslagen was hij niet, een tikkeltje opgelucht misschien. Wie weet. Want als je 'op' iemand bent, mag je niet meer heel de tijd voetballen, maar moet je tijdens de speeltijd eens hand in hand gaan staan. En voetballen vindt hij toch nog nét iets leuker.

Tot het vriendje gisteren Haar hart brak. Zij had een slecht cijfer op een toets, en was er wat verdrietig over, wat terstond met een koele 'En dan?' van het liefje werd afgedaan. Zij werd heel kwaad, en maakte "het" vervoglens uit. Via een vriendinnetje die het dan aan Broer moest zeggen, die het op zijn beurt aan de gedumpte in kwestie moest zeggen. Waarop de gedumpte ineens terug mocht mee voetballen.

Gisterenavond fluisterde Broer me bij het instoppen toe, dat Zij gezegd had (via het vriendinnetje uiteraard) dat Zij misschien nu terug "op" hem ging worden, daar ging Zij met haar vriendinnetje eens over nadenken.

Voor alle zekerheid heeft Broer vandaag toch maar zijn voetbal meegenomen.

maandag 20 oktober 2008

Brief aan de Sint

Ik hoor u al zuchten. Ja, inderdaad, zucht, zucht. Vorige week al vielen de eerste speelgoedcatalogi door onze brievenbus.

Broer nam de catalogus ter hand, bladerde er even verveeld in en legde hem toen weer weg.
Ik wil geen speelgoed van de Sint, besloot hij.

Nu, wil ik wel graag gevolg geven aan zo'n wensen en dus deze boodschap met plezier doorgeven aan de Sint, maar uit ondervinding weet ik al dat kinderen nog van gedacht veranderen. En dan brengt die Sint niks, en dan, ja, ik hoef er geen tekening bij te maken zeker?

Dus pols ik even. Ja, hij wil geen speelgoed. Wat dan wel? Een doos. Een hele grote doos.
Van een hele grote doos gaat hij een huis maken. Met een voordeur en een raam, en een brievenbus. En ook een schoorsteen. En dan moet ik op bezoek komen. En aanbellen. Want hij gaat er ook een belknopje op tekenen.

Maar een tijdje later komt hij met een Brief. Een Brief voor de Sint. Voor alle duidelijkheid...

Helaas lukt een foto niet, dus typ ik de Brief even over (inclusief de foutjes)...

Liefste Sinterklaas (2x geschreven, 1 maal met kleine letter en doorgehaald)
Ik wou heel graag een suppergrote doos. Zo groot als mijn kamer maar dan iets kleiner want anders kan die daar niet in. Ik ga een huis maken in mijn huis komt een deur en een raam en een brievenbus.
Mischien gaat de doos wel kapot omdat er niets in zit en dat zou ik speitig vinden. Want dan heb ik geen huis. Dus misschien moet er wel iets in de doos zitten dan heb ik het lieftste dat ze vol zit met playmobil. Of lego of iets van starwars maar geen barbies.

dinsdag 30 september 2008

Huisvlijt

Grote Zus wil graag een dikke, zachte, kleurrijke gebreide sjaal. En omdat ze binnenkort jarig is en ik toch niet weet wat haar allemaal te geven, ben ik er alvast aan begonnen. Met de wol van het fotootje.
20 jaar geleden is het denk ik - ik breide toen in een vlaag van oprechte verliefdheid een prachtige trui (dank aan Virginia) voor Man (die toen nog niet Mijn Man was), maar 2 rechts, 2 averechts lukt nog steeds.
En met breinaalden nr. 10 gaat het goed vooruit, dus dat valt ook al mee.

Hopelijk vindt ze het mooi, maar ik nam weinig risico want ik vind de wol zelf ook mooi, dus als ze de sjaal niet wil....

maandag 28 juli 2008

Heel even...

... hadden we weer 3 kinders thuis.

Gisterenavond - nota bene op Kleine Zus' 12e verjaardag -kwam Grote Zus terug van het scoutskamp.
Moe, vuil, bruingebrand, en heel blij om terug thuis te zijn. Wat een luxe hebben wij toch thuis, dixit Grote Zus...
- Een WC met doorspoelknop - geen hudo waar je steeds gezelschap van 1 of 2 mede-euh...-gebruikers hebt.
- Gewoon het licht aanknippen als het donker wordt, en je dus niet verplicht bent je om te kleden met een pillicht (aka zaklamp) tussen de knieën geklemd.
- Douchen!
- Gewoon in je bed kunnen stappen, zonder eerst de aanwezigheid van naaktslakken te controleren, en ze desgevallend te verwijderen.
- Het grote stuk verjaardagstaart dat ze nog kon degusteren, vond ze eigenlijk ook luxueus lekker.

Enfin, ja, ze vond het wel leuk, niet echt waaaw-leuk, maar 'gewoon' leuk. Maar stilaan komen de verhalen toch boven. En ik denk dat ze wel bij de scouts zal blijven, we zien wel in september.

Maar vanochtend vertrok Kleine Zus met een vriendinnetje en haar ouders mee naar zee.

Dus hebben we weer "maar" 2 kinderen meer thuis.

Vanaf zaterdag zijn we terug voltallig, en dan is het aftellen naar onze vakantie!

maandag 21 juli 2008

Spannend...

Zaterdag togen we met zijn 7-en naar de Gentse Feesten. Grote Zus is nog steeds op scoutskamp. En samen met een bevriend koppel en hun dochter reden we dus westwaarts.
Over parkeerplek hoefden we ons dank zij Virginia geen zorgen te maken, nogmaals onze eeuwige :-) dank!

We hadden een leuke dag, bezochten het Designmuseum (aanrader met kinderen), deden de zoektocht in het Patershol, en we liepen ook gewoon rond, genietend van de sfeer, de vele mensen, en de zon die toch dikwijls genoeg kwam piepen.

Rond 19 uur gingen we iets zoeken om te eten, via de Korenmarkt en Sint-Baafs richting Vrijdagmarkt.
Op het plein aan Sint-Baafs was net "Vlaanderen Zingt" begonnen, en de 2 elfjarigen in ons gezelschap leken dat wel te apprecieren, dus bleven we staan. Vriendin A bemachtigde ergens een paar krantjes zodat we uit volle borst konden meezingen.

Ineens zie ik Broer niet meer staan. We kijken wat paniekerig rond. Geen Broer te bespeuren. We beginnen te zoeken. Ons hart slaat ineens een versnelling hoger. Vriend R blijft met de meisjes staan waar we stonden, zodat wij met 3 volwassenen het overvolle Sint-Baafsplein kunnen afspeuren.
Ineens zie ik hem, het ventje zit aan het begin van het plein op een muurtje, ineengedoken, stilletjes te huilen. Zwarte vegen over zijn wangen...
Opgelucht druk ik hem in mijn armen, zijn hartje jaagt tegen wel 100 per uur.
Hij was zo alert geweest te blijven staan waar hij stond toen hij ineens doorhad dat de in jeans gehulde benen die hij volgde niet die van papa bleken te zijn.
"Ik ging nog tot 100 tellen, mama, en dan ging ik naar een politieagent!" Stilletjes aan werd hij weer wat stoerder, nu alles toch goed was afgelopen...

dinsdag 8 juli 2008

Zomervakantie

Zomervakantie, 2 maanden lang geen school. En vooral de maand juli is bij ons een aaneenschakeling en ineenvlechting van kampen allerhande.

Broer is al terug van het scoutskamp dat dit jaar een Egyptisch tintje had. Helaas heeft zijn kostuum (dat ik - al zeg ik het zelf - subliem in elkaar had gestoken) het kamp niet overleefd. Sorry Virgina....

Het kamp zelf vond hij geweldig tof, 't was ook heel mooi weer. Ze hebben veel gezwommen, waterspelletjes gedaan, "vettig" gegeten *roloog smiley (spaghetti zonder handen en bestek te gebruiken bijvoorbeeld).

Maar de pudding vond hij thuis beter. Terwijl de andere mama's al bewonderende blikken naar mij wierpen - "amai, zeg, maakt ge zelf zo goei pudding?" - begreep Broer de verwarring en zei "nee, nee, ik bedoel dat ik de pudding die mama zelf kóópt, beter vind"...

Tot daar mijn kortstondige status als de Nigella van 't Stad en omgeving...

Ondertussen zijn zijn dagen nu gevuld op het sportkamp.

Kleine Zus heeft er al een weekje Zwitserland op zitten. Ze kwam ook enthousiast terug. En ondertussen zit ze al ergens uit te regenen in een scoutstent ergens onder Philipville.

Grote Zus is nog niet weg, die vertrekt volgende week pas. Met de fiets naar de '"dardennen" voor haar eerste giverkamp. Voor de niet-scouts onder jullie: givers zijn de GIdsen en de VERkenners samen). Ondertussen laat ze zich wat verwennen bij Oma.

vrijdag 27 juni 2008

Einde schooljaar...

Het zit er weer bijna op. Terwijl ik dit schrijf, tikken de laatste minuten op school weg.

Grote Zus is al klaar, gisteren was de laatste dag. De andere twee moesten enkel nog deze voormiddag gaan en worden door Man opgehaald.
Veel doen ze natuurlijk niet meer, bij Kleine Zus was het een gemeenschappelijk verjaardagsfeest van de vakantiejarigen. Aangezien zij ook in juli jarig is, moest ik ook zorgen voor een culinaire bijdrage aan het feest.
Brownies had ze wel het liefst. Gisterenavond had ik echt geen tijd meer, en dus heb ik ze schande - o -schande gewoon gekocht in "Den Delhaize".
2 vliegen in 1 klap dus, aangezien Broer gek is op de smurfenstickers die je daar nu krijgt.

Verder waren de resulaten op school goed, heel goed zelfs.

Grote Zus sloot gisteren het 3e jaar latijn wiskunde af met 73% en een supergoed resultaat voor Latijn.

Kleine Zus had woensdagavond "proclamatie" - einde lagere school - en had nét geen 80%. In september mag ze ook naar 't middelbaar. Ze wil net als de Zus latijn doen. Ik ben benieuwd...

Broer krijgt zijn rapport straks, maar met een tweede leerjaar vol 9-en en 10-en, verwacht ik niet slecht. De beroemde tafeltoets die ze overal doen was ook goed. 99/100 in 7 minuten. De ene die hij verkeerd had, gaf nog stof voor discussie tussen hem en de juf. 6 x 8 = 49 schreef hij. Voglens haar. Volgens hem was het 48, maar had hij de 8 niet mooi geschreven.

De kinderen maken zich op voor een lange en hopelijk zonnige vakantie. Met Zwitserlandreis voor Kleine Zus, scoutskampen voor alle 3. En onze eigen zomervakantie. Meer moet dat niet zijn.

dinsdag 3 juni 2008

Communie - stap 3

Zaterdag was het dan zover. Het communiefeest.
En het was goed, heel goed. We hebben ons echt geamuseerd, de kinderen vonden het fijn, de volwassenen ook....

38 Volwassenen en 27 kinderen waren goed voor:

- 20 flessen wijn
- 12 flessen cava
- 12 liter water
- 10 liter fruitsap
- 6 liter cola
- bergen eten
- tonnen spelplezier
- hopen cadeautjes

En jammer genoeg - veel te weinig foto's.... Want dat was iets wat we een beetje vergeten waren. Een vriendin had aangeboden foto's te nemen, maar was het vergeten. Kleine Zus die met haar kersverse toestel anders niet ophoudt om foto's te trekken, had het nu veel te druk met spelen, eten, cadeautjes openmaken...

Ach ja, weer een pak minder foto's om in een album te plakken. Dat is het positieve aan weinig foto's...

vrijdag 9 mei 2008

Nummerplaten

Ik vind nummerplaten iets fascinerends. Als kind deden wij daar altijd spelletjes mee. Mijn kinderen vinden het ook leuk.

Bedoeling is om het eerste woord of woorden die in je opkomen te zeggen als je de lettercombniatie ziet.
En dat is niet altijd hetzelfde bij iedereen.
WZG is voor de een "Wa Zegt Ge" en voor de andere "Wit ZeeGras"
Soms is het makkelijk, KAT bijvoorbeeld, of LOT. Andere zijn wat uitdagender. Van PSV maakt Broer "Papa Slaapt Veel", Grote Zus ziet er "Poes Snurkt Vettig" in, en zelf denk ik aan een "Pressure Safety Valve". Maar dat is beroepsmisvorming.

Maar beste Nummerplatenbedenkers: waarom beginnen tegenwoordig zoveel nummerplaten met een X??? Wat kan je daar nu van maken? De X negeren en iets maken van de andere 2 letters helpt niet altijd, want met XQX ben je écht niks.

Doordat ik een wagen "krijg" van het werk (nu ja krijgen, ik betaal er wel netjes voor, elke maand) heb ik het genoegen om elke 4 jaar een nieuwe te krjigen. En een nieuwe nummerplaat. En altijd vind ik het weer spannend.
Je zal maar met een schunnig 3-letterwoord rondrijden. Of wacht, da's waar, dat kan niet. Die hebben de Nummerplaatbedenkers geschrapt.

Dus vol spanning liep ik naar de parking om de nieuwe wagen te aanschouwen, of liever gezegd de nummerplaat. Dzju zeg, ze begint met een X...

vrijdag 2 mei 2008

Communie - stap 2 (deel 2)

't Is voorbij.
En 't was een leuke dag.

De misviering was ontroerend mooi, de kinderen waren zo enthousiast dat het mooi was om naar te kijken.

Ik ergerde me wel aan het geroezemoes. Ik wil luisteren en genieten. Maar een aantal mensen vinden het blijkbaar nodig constant te mummelen, babbelen, fluisteren. Ergerlijk gewoon.

Achter ons zaten de (gescheiden) mama en papa van een communiekantje met het kleine broertje.
Het broertje in kwestie was duidelijk niet in staat om 5 minuten te zwijgen.
Tot daar aan toe, ware het niet dat de ouders ondertussen ofwel tegen het kind in kwestie bezig waren (en niet op een fluistertoontje) ofwel met elkaar aan het ruziemaken waren. Dikke roloog zeg.

Omdat iedereen weet dat communiemissen doorgaans lang duren, en dat mama/papa op deze dag zijn aandacht exclusief aan het communiekantje wil geven, voorziet de school kinderopvang voor de kleinsten. Waarom maken ze daar dan geen gebruik van?

Maar los van deze kleine ergernissen werd het een toffe dag.

zondag 6 april 2008

Communie - stap 1

Gisteren was stap 1 in de communie-estafette. Kleine Zus deed haar communie.
Ze was behoorlijk zenuwachtig. En mama ook een beetje. Ze hadden me gevraagd een stukje voor te lezen in de viering. Niet dat ik daarom zenuwachtig was, 't was eerder het in elkaar passen van de hele dag.

's Morgens met Kleine Zus naar de kapper. Zij voor haar haar in te vlechten (ze heeft "kei-lang" haar). Bij mij volstaat wassen en drogen, de grjize lokken zijn 2 weken geleden al overschilderd.

Daarna naar huis, opruimen, eten, kleren aantrekken.
Om 13.20 arriveren de schoonouders. 10 minuten later vertrek ik al met Kleine Zus. Zij moet er om 13.45 zijn, en ik zal nog 3 extra plaatsen reserveren.

Het wordt kwart voor 2, tien voor 2, de kerk loopt goed vol, van de rest van de familie nog geen spoor.
Om 5 voor twee komen mijn schoonouders met Grote Zus en Broer binnen. Geen spoor van Man en mijn ouders. "Oma en Opa waren er nog niet", bevestigt Grote Zus mijn zenuwachtige en bange voorgevoelens.
Klokslag 2 uur begint de viering. Kleine Zus heeft hopelijk niet in de gaten dat noch haar papa, noch Oma en Opa er al zijn.
Na het welkomstlied, volgt het voorlezen van de verwelkoming door 2 vormelingen en 1 ouder - ik dus. Terwijl ik aan het lezen ben, zie ik in mijn ooghoeken Man binnenglippen.
Zonder Oma en Opa.

Grrr - ik begin me nu ongerust te maken. Ik zit terug op mijn plaats, probeer mijna andacht bij de viering te houden. Maar door mijn hoofd spookt- oh God laat het enkel een vergissing van uur zijn. Laat ze niet iets zijn tegengekomen onderweg.
En EINDELIJK om 14.40 komen ze binnen!
Net op tijd om het uiteindelijke vormsel mee te maken (Peter en Meter van de vormeling moeten dan mee naar voor - en Peter is in dit geval de net binnengekomen Opa).

Ze hadden zich dus vergist. Stom, stom, maar ja, niks aan te doen. Missen is menselijk. Maar toch, Oma vindt het heel erg, ze zit ocharme heel de tijd te bibberen. En na de viering komen een paar traantjes piepen, die ze vlug weer wegveegt.

De rest van de dag verliep gelukkig iets minder stresserend.
Receptie op de parochie, en dan met de grootouders gaan eten in een Italiaans restaurant.

Op naar stap 2 - communie van Broer op 1 mei.
Oma en Opa hebben alvast het aanvangsuur gedubbelchecked...

zaterdag 29 maart 2008

Wijvenweek (5)

Met alweer een dag vertraging: kinderen.

Als je zoals ik, 3 exemplaren hebt rondlopen, waarvan de oudste al ruim 14 jaar, heb je al wat anekdotes te vertellen, natuurlijk. Tenminste als je ze niet vergeten bent.

Deze zal ik me altijd wel herinneren.

Toen Grote Zus in het 6e leerjaar zat, kreeg ze Seksuele Voorlichting. Net zoals in 'onze' tijd dus. Het verhaal van de bloemen en de bijtjes als het ware. Mét een film en mét het nodige gegiechel, zo stel ik me dat toch voor. Zo was het bij ons, en ze zijn nog steeds hetzelfde, die aankomende pubers van 11.

De film in kwestie werd gegeven door een persoon van buiten de school. Aan het einde van de middag kregen de kinderen een soort evaluatieformulier mee, dat ze moesten invullen als huiswerk.
Grote Zus kweet zich zorgvuldig van deze taak, maar ik mocht het resultaat niet lezen. Ze stopte het ingevulde formulier vlug in de boekentas.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig. En toen ze sliep, opende ik haar boekentas. Om de brooddoos eruit te nemen, de agenda na te kijken. En ja, helaas kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen...

Een van de vragen op het formulier was:
Kan je over dit onderwerp met je ouders praten?
Ja, want ........
Nee, want.......

En het antwoord dat mijn dochter daar opschreef was:
"Ja, want misschien is er iets wat zij nog niet weten."

Ik heb nadien vernomen van de juf dat haar formulier in de leraarskamer uivoerig is besproken met de nodige hilariteit...

Voor alle duidelijkheid: ik denk dat ik alles al weet wat het onderwerp betreft. Dat kan ook niet anders, met een dochter in huis die me altijd alles wil leren.

zondag 23 maart 2008

Pasen 2008

Kleine Zus zingt in het Kathedraalkoor. De week voor Pasen is bijgevolg niet alleen een Goede Week maar vooral een Drukke week.
Dinsdag en Woensdag zongen ze de Mattheuspassie in de Antwerpse Sint-Pauluskerk
Op Witte Donderdag een uitvoering om 10 uur én om 20 uur, en op Goede Vrijdag om 15 uur.
Gisteren de Paaswake om 21 uur. En vandaag de Paasmis om half elf.

We zijn dus heel wat keertjes heen en weer gereden. Maar zij vind het leuk. En eerlijk gezegd, het heeft wel iets, een viering bijwonen in de mooie Kathedraal, met het koor. Of is dat mijn moederhart dat spreekt?

Gisterenavond waren we pas laat terug, Kleine Zus en ik. De Paaswake duurde tot 23.20. Terwijl zij in bed kroop, bedacht ik dat de eieren nog moesten ingepakt worden. Sinds we een tuin hebben, komen de klokken altijd in de tuin, nooit binnen. (We hebben namelijk ook vloerverwarming, en ik wil liever geen chocoladeneiplasjes binnen...)

Maar omdat wij 2 poezen hebben die in de tuin ... euh... kattenbakfestijn houden, wil ik dat de klokken hun eieren netjes inpakken in aluminiumfolie.

Man beloofde vroeg op te staan om de klokken een handje te helpen.

Helaas, deze morgen, hoorden we getrippeltrippel op de trap. Man veert recht op, "De eieren! Die staan nog op de keukenkast!" Broer komt ondertussen al terug naar boven. "Zeg mama en papa, de klokken zijn nog niet geweest!". Teleurstelling alom...

Ik kan hem sussen: het is immers nog heel vroeg. En heeft iemand van ons al klokken horen luiden? Nee, wij ook niet, beamen de Zussen. Terwijl Broer bij mij in bed komt liggen, gaat Man al naar beneden "de tafel dekken".

Wonder boven wonder, als we 10 minuten later beneden komen, zijn de snoodaards wel geweest. Heel de tuin vol eitjes, klein en groot, in zilverpapier.

En we hebben ze niet eens horen luiden. Maar 't was wel een opluchting voor Broer.

woensdag 27 februari 2008

De moord in de keuken

Deze middag was onze keuken even het decor van een horrorfilm, die zo erg overdreven bloederig is, dat het als het ware een komische film wordt. U kent dat type film wel, bloed, bloederig, bloederigst.

Het begon heel erg onschuldig... Kleine Zus vroeg of ik even de ketchup wou nemen uit de kast.
Al bij het vastnemen van de fles, dringt tot me door dat er iets niet klopt. De knijpfles lekt. Maar niet zomaar lekken, nee, ze pssschte zachtjes. Verbaasd kijk ik naar de fles, en naar het rode spoor dat ondertussen van de kast naar de grond loopt...

In een reflex, en met een welgemeende "eikeswasda" hou ik de fles boven de gootsteen.

BWAAANG!! met een geweldige knal springt het deksel van de fles nu volledig los.

Heel de keuken, tot tegen het raam dat 4 meter verder is, de dampkap, het plafond, alles, alles hangt vol. Ikzelf hang vol, Man hangt vol, Kleine Zus hangt vol.

Het is onvoorstelbaar hoeveel ketchup er in een bijna volle fles zit, en hoeveel meer het nog lijkt, als die met een rotvaart rondgeslingerd wordt...

Nota aan mezelf: geen knijpflessen meer kopen!
Nota aan de lezertjes: vanish zorgde wonderwel voor het verwijderen van alle ketchupresten op onze kledij...

woensdag 20 februari 2008

Wie 't schoentje past....

Letterlijk dan...

Gisteren met de kinderen op schoenenjacht geweest. De communiekleren hadden we al. Maar nog geen zomerschoenen. Tja, ik koop die nu eenmaal niet graag te vroeg.

Buiten verwachting geeft het kiezen meer problemen met Broer dan met de Zussen.
Kleine Zus is vrij zeker, ze wil zilverkleurige schoenen. Of witte.

Maar Broer heeft helaas zijn zinnen gezet op een paar Geoxen met in felle kleuren het logo van de Italiaanse voetbalploeg erop. Gelukkig zijn de Zussen ook mijn mening toegedaan dat die ABSOLUUT niet bij zijn (zelfgekozen) communiekledij passen.

De verkoopster steunt ons ook. Tja, als je met 3 kinderen die allemaal schoenen nodig hebben, in een schoenenwinkel bent, zijn ze nogal geneigd de persoon met de portemonnee naar de mond te praten... Helaas voor Broer, tegen zoveel vrouwelijk geweld kon zelfs hij niet op.

De telefonische assistentie van papa werd nog in de strijd gegooid. En zoals altijd gaf papa's argument de doorslag: wie weet verliest Italië volgende keer wel de wereldbeker. Ja, dat risico kan hij uiteraard niet lopen. Stel je voor dat je je communie zou doen met schoenen waarop het logo staat van eventueel toekomstige loosers??

Probleem opgelost. En 3 paar schoenen rijker,maar helaas ook ettelijke euro's armer, stappen we de winkel uit. Vriendelijk nagezwaaid door de verkoopster, die ondertussen grijnzend de geldla dichtschuift.

vrijdag 15 februari 2008

Donderdagstress

Gisteren was (nog maar eens) een hectische dag. Man kwam pas laat terug van Nederland, en vroeg hoe mijn dag geweest was. Dit was het verslagje dat ik hem gaf.... Ik raad mensen die al gestresseerd zijn en oververmoeid om het niet te lezen....

6.50 h Opgestaan en kinderen wakker gemaakt, want op weekdagen werkt hun biologische klok niet.

7.00 - 8.00 h: behalve de gewone was-, plas- en ontbijtperikelen, 4 lunchboxen klaargemaakt. Een verloren gewaande zwemzak opgesnord. En om 7.55 richting school vertrokken.

8.10 h : kinderen gedropt aan 't school, doorgereden naar mijn werk, om daar rond 8.50 u aan te komen.

Heel de dag gewerkt, lunchpauze niet genomen, om tijdig te kunnen stoppen.

15.50: doorgereden naar school, kinderen en boekentassen ingeladen.

16.10: Grote Zus en Broer thuis afgezet.

16.20: Kleine Zus aan muziekschool afgezet.

16.25 - 16.50: Vlug wat eten halen bij de slager.

16.55 - 17.00: Wachten aan de muziekschool.

17.00: Terug naar huis met Kleine Zus

17.10: Kant-en-klare wortelpuree in de stoomoven gezet, worstjes gebakken.

17.35: eten

17.55: Grote Zus vertrekt met fiets naar dansles.
17.56: Grote Zus komt paniekerig terug binnen: fietslicht werkt niet meer
17.57: na een minuut tevergeefs aan het licht prutsen, breng ik ze maar met de wagen.

18.05: terug thuis. Ik eet mijn bord verder leeg, dat ondertussen al lekker afgekoeld is (not!)

18.10: Was in machine steken, tafel en keuken opruimen. Broers huiswerk controleren. Kleine Zus heeft allerlei knutselattributen nodig voor morgen op school, die zoeken we samen bij elkaar. Boekentassen Broer en Kleine Zus gecontroleerd.

18.57: Grote Zus ophalen en weer droppen thuis.

19.10: Gechampetterd tot Kleine Zus en Broer pijama's aanhebben en tanden gepoetst. Grote Zus instructies gegeven omtrent de bedtijdmomenten.
Vertrokken naar de WW.

19.20-19.30: hopeloos op zoek naar een parkeerplaats...

19.40 - 20.30: Met vriendin I naar de WW (totaal al bijna 5 kg kwijt- joepie)

20.45: terug thuis gekomen, Kinderen nog een kus gaan geven. Danskledij aangetrokken en weer vertrokken.

21.00 - 22.15: Jazzdans, heel plezant, vermoeiend maar ontspannend.

22.20: Douche, ER gekeken, was uit machine gehaald, andere was ingestoken. Scoutsrugzak Broer ingeladen.

00.15: Man komt thuis, krijgt bovenstaand verslag, en zucht even...

00.30: Gaan slapen...

dinsdag 12 februari 2008

Oneindig

"Mama, weet jij wat oneindig is?" vraagt Broer terwijl ik een poging doe om het journaal te bekijken.
Hmmm..., is mijn - ik geef het toe - pedagogisch onverantwoorde respons.
Hij laat zich echter niet afleiden, en gaat verder: "Oneindig, dat wil zeggen heeeeeeel veel, zo veel dat je het niet kan tellen. Superveel dus. Wist je dat mama?"
"Jahaa", antwoord ik, ondertussen nog met een oog en oor aandachtig voor de Amerikaanse voorverkiezingen.
Hij is nu niet overtuigd dat ik het echt wel begrepen heb, en vervolgt: "Zal ik eens een voorbeeld zeggen? Als ik nu bijvoorbeeld een snoepje krijg van jou, dan zal ik je oneindig graag zien!"

Dat hij op die manier ook effectief een snoepje heeft weten te ontfutselen, moet ik aan de andere mama's wellicht niet verantwoorden...

dinsdag 15 januari 2008

Kinderen en sport

Mijn sportieve prestaties tijdens mijn jeugd waren beperkt. Dansen deed ik wel natuurlijk. Maar voor de rest was het maar pover gesteld.
Het sportprogramma op een oerdegelijke Katholieke meisjesschool was nu ook niet direct iets om over naar huis te schrijven. 1 uurtje turnen. Dat was het.

De Zussen zijn ook niet echt sportief, ze gaan hier in het dorp wel 1 uurtje per week jazzdansen, en in de zelfde groep dans ik bij de "bejaarden" ook 1 uurtje op donderdagavond.

Ik vreesde dus al dat mijn onsportieve genen dominant waren, tot Broer in de 2e kleuterklas aankondigde dat hij ook wilde basketten zoals zijn vrienden.

Basket werd het dus, geen voetbal zoals de meeste kleine jongetjes willen doen.

En het is leuk, hij vindt het fijn om te doen, en ik vind het fijn om ouder-aan-de-zijlijn te zijn.
Soms de truitjes wassen, soms "den boek" doen (scoreblad invullen) soms de klok bedienen, helpen op het toernooi... We zijn ondertussen met een aantal geëngageerde ouders die ook vrienden zijn geworden naast het veld.

Maar als ik dan lees in Klasse dat aan ouders gevraagd wordt om een soort intentieverklaring te tekenen om zich in 't vervolg te gedragen langs de lijn... En als ik lees in de krant dat een ploegje 14-16-jarigen in elkaar is geslagen na een voetbalwedstrijd... Dan vraag ik me af hoe je dit nog kan rijmen met 'sporten is gezond'.

Triestig vind ik het. Want ik wéét dat dat het leuk kan zijn als je je kind echt steunt. En scheidsrechters, andere kinderen uitschelden of in elkaar slaan hoort daar niet bij.

donderdag 6 december 2007

De buit...

Kwestie van andere Sintenhelpers misschien ideetjes te geven :-)

Man: kookboek "de zilveren lepel", als het ware het kookboek van de Italiaanse boerinnenbond

Grote zus: 2 dvd's Highschool musical 1 en 2, een dvd-spel over Highschool Musical, en de luistercd's van de wilde zwanen

Kleine zus: het spel Lach je rijk, een doos playmais en een aanvulling voor haar badgemaker

Broer: een gekooide dino, pokemonkaarten, keeperhandschoenen en een smurfenstripverhaal

Ikzelf: een boek om te lezen en een boek om te koken.

En verder natuurlijk massa's chocolade, letterkoekjes, lievevrouwkes, ...





Oh ja: Sinterklaas had 1 opdracht voor Zwarte Piet: haal de schoentjes leeg, en stop er een mandarijntje in. Helaas was het niet de meest nadenkende Piet die Sint bij had toen hij ons een bezoekje brahct, want de Piet in kwestie vergat de wortels mee te nemen...

dinsdag 4 december 2007

We tellen af...

Sinterklaas komt bijna.

Vooral kleine Broer telt af. Op voorhand schoenen klaarzetten daar doen wij niet aan mee. We zijn dat ook nooit gewend geweest van thuis uit.
Wel wordt er 1 keer (en liefst niet te veel dagen op voorhand) "gestrooid".
Gisteren werden we verblijd door een snoepjesworp in onze hal, die snode piet had zowaar de voordeur laten openstaan. Broer was heel erg verontwaardigd. Maar het handvol snoepjes deed het hem vlug vergeven en vergeten.

Morgenavond is het zover.

Schoen zetten, laatste update van de cadeautjeswensbrieven toevoegen, mét een wortel voor 't Paard, een pintje voor Piet en een cola-light voor de Sint.

Vol verwachting zal hij in zijn bed kruipen.
Helaas, pindakaas, zal Sint ook dit jaar geen playstation brengen.

Wat dan wel? Dat zien we donderdag dan wel weer.