Zaterdag togen we met zijn 7-en naar de Gentse Feesten. Grote Zus is nog steeds op scoutskamp. En samen met een bevriend koppel en hun dochter reden we dus westwaarts.
Over parkeerplek hoefden we ons dank zij Virginia geen zorgen te maken, nogmaals onze eeuwige :-) dank!
We hadden een leuke dag, bezochten het Designmuseum (aanrader met kinderen), deden de zoektocht in het Patershol, en we liepen ook gewoon rond, genietend van de sfeer, de vele mensen, en de zon die toch dikwijls genoeg kwam piepen.
Rond 19 uur gingen we iets zoeken om te eten, via de Korenmarkt en Sint-Baafs richting Vrijdagmarkt.
Op het plein aan Sint-Baafs was net "Vlaanderen Zingt" begonnen, en de 2 elfjarigen in ons gezelschap leken dat wel te apprecieren, dus bleven we staan. Vriendin A bemachtigde ergens een paar krantjes zodat we uit volle borst konden meezingen.
Ineens zie ik Broer niet meer staan. We kijken wat paniekerig rond. Geen Broer te bespeuren. We beginnen te zoeken. Ons hart slaat ineens een versnelling hoger. Vriend R blijft met de meisjes staan waar we stonden, zodat wij met 3 volwassenen het overvolle Sint-Baafsplein kunnen afspeuren.
Ineens zie ik hem, het ventje zit aan het begin van het plein op een muurtje, ineengedoken, stilletjes te huilen. Zwarte vegen over zijn wangen...
Opgelucht druk ik hem in mijn armen, zijn hartje jaagt tegen wel 100 per uur.
Hij was zo alert geweest te blijven staan waar hij stond toen hij ineens doorhad dat de in jeans gehulde benen die hij volgde niet die van papa bleken te zijn.
"Ik ging nog tot 100 tellen, mama, en dan ging ik naar een politieagent!" Stilletjes aan werd hij weer wat stoerder, nu alles toch goed was afgelopen...
maandag 21 juli 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Maar ocharme zeg, het ventje.
Hij had wel al een strak plan bij de hand!
Flinke kerel!
PS, er wacht u een fijne award op mijn handvol!
Een reactie posten