zaterdag 29 maart 2008
Wijvenweek (5)
Als je zoals ik, 3 exemplaren hebt rondlopen, waarvan de oudste al ruim 14 jaar, heb je al wat anekdotes te vertellen, natuurlijk. Tenminste als je ze niet vergeten bent.
Deze zal ik me altijd wel herinneren.
Toen Grote Zus in het 6e leerjaar zat, kreeg ze Seksuele Voorlichting. Net zoals in 'onze' tijd dus. Het verhaal van de bloemen en de bijtjes als het ware. Mét een film en mét het nodige gegiechel, zo stel ik me dat toch voor. Zo was het bij ons, en ze zijn nog steeds hetzelfde, die aankomende pubers van 11.
De film in kwestie werd gegeven door een persoon van buiten de school. Aan het einde van de middag kregen de kinderen een soort evaluatieformulier mee, dat ze moesten invullen als huiswerk.
Grote Zus kweet zich zorgvuldig van deze taak, maar ik mocht het resultaat niet lezen. Ze stopte het ingevulde formulier vlug in de boekentas.
Natuurlijk was ik nieuwsgierig. En toen ze sliep, opende ik haar boekentas. Om de brooddoos eruit te nemen, de agenda na te kijken. En ja, helaas kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen...
Een van de vragen op het formulier was:
Kan je over dit onderwerp met je ouders praten?
Ja, want ........
Nee, want.......
En het antwoord dat mijn dochter daar opschreef was:
"Ja, want misschien is er iets wat zij nog niet weten."
Ik heb nadien vernomen van de juf dat haar formulier in de leraarskamer uivoerig is besproken met de nodige hilariteit...
Voor alle duidelijkheid: ik denk dat ik alles al weet wat het onderwerp betreft. Dat kan ook niet anders, met een dochter in huis die me altijd alles wil leren.
vrijdag 28 maart 2008
Wijvenweek (4)
Nee, het mijn beste genen zijn niet bepaald huishoudelijk te noemen. De was en de plas, is niet echt iets voor mij. Ik doe wel mijn best, vind ik toch. Maar toch.
In mijn dromen ligt mijn huis er altijd netjes bij. In mijn dromen heb ik enkel een minihoopje vuil wasgoed, de rest van de kleren ligt netjes gewassen en gestreken, op ordelijke stapeltjes in de kast. En in de garage kan je wel rondstappen zonder je benen te breken. En uiteraard hebben we een goed gevulde voorraadkast, met enkel gezonde dingen, of wat dacht u anders?
In de praktijk, moeten we op maandag altijd heel erg veel tijd steken in opruimen omdat op dinsdag de poetsvrouw komt. En helaas zie je er op woensdag al niet veel meer van. De kinderen vragen af en toe (lees: meerdere malen per week) naar die trui, of dat T-hsirt of die broek, die ergens bedolven zit onder stapels vuil wasgoed. Gestreken wasgoed ligt op stapeltjes te wachten op de kamers, en maken op maandagavond deel uit van de Grote Opruimactie.
Voorraad hebben we wel in de kasten, Nutella, en chips, en koeken...
Het figuurtje uit de onderstaande cartoon is dus niet gebaseerd op mij... Ik zie er wel gelukkiger uit!
woensdag 26 maart 2008
Wijvenweek (3)
Ik heb er 2.
Een grote en een kleine. Met de ene ben ik getrouwd. Al bijna 18 jaar (!!). De andere heb ik gebaard.
Mijn Man komt uit een heel traditioneel gezin, moeder aan de haard, vader een hardwerkende man. Ik daarentegen niet, bij mij thuis ging het er heel anders aan toe. Mijn ouders werkten allebei, en hadden/hebben enorm veel hobbies. Vandaar dat ik me niet kan herinneren dat we ooit GEEN vaatwas hadden, of GEEN poetsvrouw, en de overige taken werden door allebei mijn ouders uitgevoerd.
Voor mijn Man was dat vrij ongewoon, maar toch heeft hij zich razendsnel aangepast aan het leven met een buitenshuis werkende vrouw. En hoewel hij vroeger niks moest doen thuis (en dat mag u vrij letterlijk nemen!) is hij nu van ons twee de beste kok, hij ruimt op, hij doet boodschappen, hij draaide zijn hand er niet voor om om onze kinderen te verluieren of te wassen... Kortom een Nieuwe Man, en dat vind ik wel leuk.
Ik hoop dus dat mijn Kleine Man, wordt zoals zijn vader.
Zodat mijn toekomstige schoondochter ook een makkelijker leventje krijgt.
Wijvenweek (2)
In tegenstelling tot deze dame doe ik het wel graag.
Rondkuieren, liefst in de stad maar bij slecht weer toch liever in een shoppingcenter. Winkel in, winkel uit. Dingen bekijken, bestasten, soms eens passen. Zou ik het kopen? Of toch maar niet? Weer naar buiten. Andere winkel in. En het scenario herhaalt zich eindeloos.
Om dan toch maar weer naar die eerste winkel te stappen.
Mijn Man haat het. Niet het rondwandelen in de stad op zich, maar het besluiteloos in- en uitgaan van de winkels. Winkelen moet functioneel zijn, volgens hem.
Behalve als de winkel in kwestie de Fnac is. Dan kan hij ook ronddwalen tussen de rekken, kijken, twijfelen, toch maar niet kopen, genieten...
De Zussen gaan heel graag winkelen, vooral als zij iets krijgen. En mogen passen. En ook bij hen herken ik het getwijfel. Zou ik wel dit kopen? Past dit wel bij mijn andere kleren. Maar ook: wat gaan mijn vriendinnen hiervan vinden?
Broer winkelt graag als er een beloning aan vasthangt, het spreekwoordelijke worteltje voor het ezeltje.
En dus eindigt een shoppingmiddag bij ons steeevast eerst in de Fnac, en daarna in het ijssalon.
dinsdag 25 maart 2008
Wijvenweek (1)

Ik waag me ook aan een poging tot... Ik ben natuurlijk al slecht begonnen, want vandaag is al de 2e dag.
Gisteren moest ik eigenlijk iets schrijven over Mijn Lijf. Maar ja, dagje vakantie gisteren, 2 van de 3 kinderen uitgezwaaid omdat ze op meerdaags kamp met de scouts vertrokken. Rugzak van het derde kind gemaakt, omdat die vanmiddag vertrekt. Excuses genoeg dus.
Met een dag vertraging dus: Mijn lijf.
Ik hou niet echt van Mijn Lijf. Als beginstatement zit dit alvast de toon. De rode draad is zoals bij vele vrouwen het gewicht, of liever het teveel aan gewicht.
Deze ochtend las ik in de krant over een Mollige Dame die mee wil doen aan de Britse Miss-verkiezing. Ze weegt 80 kg, en is 1, 78 m lang. Dat is een BMI van net iets meer dan 25. Ze zag er nochtans goed uit. En alles in proportie. Helaas is dat het beeld wat de media ons opdringt en blijft opdringen. Als je geen anorexiafiguurtje hebt, ben je mollig, of dik, of zwaarlijvig.
En met een maatje 42 ben je verplicht in sommige winkels te shoppen in het XXL-rek. Of je zit winkels met opschriften als 'mode voor de volslanke vrouw, van maat 42 tot 60'...
En ik haat het.
Punt.
zondag 23 maart 2008
Pasen 2008
Dinsdag en Woensdag zongen ze de Mattheuspassie in de Antwerpse Sint-Pauluskerk
Op Witte Donderdag een uitvoering om 10 uur én om 20 uur, en op Goede Vrijdag om 15 uur.
Gisteren de Paaswake om 21 uur. En vandaag de Paasmis om half elf.
We zijn dus heel wat keertjes heen en weer gereden. Maar zij vind het leuk. En eerlijk gezegd, het heeft wel iets, een viering bijwonen in de mooie Kathedraal, met het koor. Of is dat mijn moederhart dat spreekt?
Gisterenavond waren we pas laat terug, Kleine Zus en ik. De Paaswake duurde tot 23.20. Terwijl zij in bed kroop, bedacht ik dat de eieren nog moesten ingepakt worden. Sinds we een tuin hebben, komen de klokken altijd in de tuin, nooit binnen. (We hebben namelijk ook vloerverwarming, en ik wil liever geen chocoladeneiplasjes binnen...)
Maar omdat wij 2 poezen hebben die in de tuin ... euh... kattenbakfestijn houden, wil ik dat de klokken hun eieren netjes inpakken in aluminiumfolie.
Man beloofde vroeg op te staan om de klokken een handje te helpen.
Helaas, deze morgen, hoorden we getrippeltrippel op de trap. Man veert recht op, "De eieren! Die staan nog op de keukenkast!" Broer komt ondertussen al terug naar boven. "Zeg mama en papa, de klokken zijn nog niet geweest!". Teleurstelling alom...
Ik kan hem sussen: het is immers nog heel vroeg. En heeft iemand van ons al klokken horen luiden? Nee, wij ook niet, beamen de Zussen. Terwijl Broer bij mij in bed komt liggen, gaat Man al naar beneden "de tafel dekken".
Wonder boven wonder, als we 10 minuten later beneden komen, zijn de snoodaards wel geweest. Heel de tuin vol eitjes, klein en groot, in zilverpapier.
En we hebben ze niet eens horen luiden. Maar 't was wel een opluchting voor Broer.
vrijdag 21 maart 2008
Afvallingskoers (3)
Ik begin het nu te voelen (broeken zitten wat losser), en sommige mensen beginnen het te zien. Dat geeft een mens moed om verder te doen.
Ik hoop binnenkort (tegen de communiefeest van Kleine Zus en Broer) in een maatje minder te passen (en als 't kan 2 maatjes minder).
Ondertussen vinden mijn Man én de man van WW-maatje I. dat zij nog nooit zo lekker hebben gegeten...
In het kookboek van de WW staan best wel lekkere recepten.
Zijn al uitgeprobeerd, geproefd en goed bevonden:
- Groentenlasagne
- Scampi's met fetakaas
- Papillot van kalkoen met ham
- Knolselderpuree met room en mosterd
- Slaatje met gegrilde kip en mosterd/honingdressing
- Jambalaya
En de rest ben ik al vergeten.
Maar 't was lekker. Dát weet ik nog wel.
woensdag 19 maart 2008
Ergernissen
Mijn ergernistrofee van vandaag gaat naar de onverlaat die aan de koffiemachine zomaar een suikerzakje bij de melkzakjes gooide. Wat ik natuurlijk niet zie - die dingen zien er op een detail na het zelfde uit.
En dus gooi ik suiker in mijn beker. Jakkes! Het dringt tot me door dat het melkpoeder er raar uitziet. Waarop ik zuchtend naar de nabijgelegen toiletten loop, het goedje doorspoel, mijn beker afwas, terug kom aan de koffiemachine.
Alwaar de Koffieman (die geen enkele gelijkenis vertoont met de Colalightman - geloof me) net de betreffende zakjes heeft aangevuld.
Ik neem terug een melkzakje, tenminste dat denk ik, maar de Koffieman heeft namelijk de doos omgedraaid in de kast gezet. En de melkjes zitten dus wel bij de melkjes, de suikertjes bij de suikertjes. Maar helaas aan de verkeerde kant.
Ik kan alweer mijn beker omspoelen.
Geef toe, zoveel ergernissen op een woensdagochtend, een mens zou van minder uitkijken naar de vrije middag.
dinsdag 18 maart 2008
Ramp o ramp!
Oh, ja, er zijn koppels die graag samen "den afwas" doen, omwille van de gezellige babbel, en dergelijke meer.
Neem van mij aan, dat wij perfect kunnen babbelen terwijl we in de zetel zitten, met of zonder glaasje wijn of tasje koffie, mijn voeten op zijn schoot, en op de achtergrond het geruststellende gezoem van de vaatwasmachine.
En aangezien we dit jaar 18 jaar getrouwd zijn, is het wel bewezen ook....
Gelukkig is Man een handige jongen. Nee, hij belt niet naar de Mieleman die dan weken op zich laten wachten. Man haalt zelf de ingebouwde machine eruit, demonteert wat demonteerbaar is. Vindt het kapotte onderdeel dat de oorzaak was van een onder water gelopen keuken. En gaat nu naarstig op zoek waar hij het ding in kwestie kan krijgen.
Ondertussen heb ik gisteren afgewassen, wel 2 uur lang. De inhoud van de vaatwas, de restanten van de maaltijd. Pfff, ik hoop dat het van korte duur is.
vrijdag 14 maart 2008
Spelletje
of
Slang - Geit - Tijger - Rat - Tonijn - Nijlpaard - ...
Kent u het nog? Momenteel doen wij bijna niks anders in de auto, zelfs op de korte rit van en naar school. Vooral Broer vindt het heel leuk. Ik ook, behalve als ik moet parkeren....
De gekste namen en dieren worden genoemd, steevast gevolgd door een welles-nietes discussie of het dier in kwestie bestaat. Of had u al van een neuseend gehoord? Of een knobbeltijger?
dinsdag 11 maart 2008
De wereld is klein
Het meisje studeert voor onderwijzeres en gaat binnenkort op stage. Niets nieuws onder de zon, zal u zeggen. Maar het meisje in kwestie zocht het liever over onze landsgrenzen. Met name in Gambia. Bij haar zoektocht naar mogelijke accomodatie ter plaatse, stoot ze op de website van een leuk pensionnetje . Na wat over en weer gemail blijkt ineens dat de eigenaars van het pension niet alleen terug naar België zijn komen wonen, maar dat ze zowaar in dezelfde straat wonen als dat meisje.
Ongelooflijk toeval...
Maar... aangezien ik een nichtje heb dat én een pension bezit met haar man in Gambia én sinds een paar weken terug in België is, informeer ik verder bij mijn collega. En ja, bingo, het blijkt ook nog eens over mijn nichtje te gaan! Als dat geen toeval is.
Of hoe de wereld nog wat kleiner wordt...
dinsdag 4 maart 2008
Over 't water
Zo zeg ik soms nog in een onbewaakt ogenblik "frank" ipv "euro".
En ik noem Antwerp Expo nog steeds Het Bouwcentrum.
Oh ja, en de "Sabenabus" (shuttle naar Zaventem - pardon Brussels Airport) heeft een halte aan het Cresthotel (dat ondertussen ook al minstens 2 keer van naam is veranderd).
Dus ik kijk er niet altijd van op als andere mensen dat ook doen. Maar toch... Vorige week kregen wij iemand op bezoek die bij het buitengaan zei dat het toch wel aangenaam vertoeven was "in de Witte Kongo". ROFL en LOL of zoals we vroeger schreven hahaha.