dinsdag 15 januari 2008

Kinderen en sport

Mijn sportieve prestaties tijdens mijn jeugd waren beperkt. Dansen deed ik wel natuurlijk. Maar voor de rest was het maar pover gesteld.
Het sportprogramma op een oerdegelijke Katholieke meisjesschool was nu ook niet direct iets om over naar huis te schrijven. 1 uurtje turnen. Dat was het.

De Zussen zijn ook niet echt sportief, ze gaan hier in het dorp wel 1 uurtje per week jazzdansen, en in de zelfde groep dans ik bij de "bejaarden" ook 1 uurtje op donderdagavond.

Ik vreesde dus al dat mijn onsportieve genen dominant waren, tot Broer in de 2e kleuterklas aankondigde dat hij ook wilde basketten zoals zijn vrienden.

Basket werd het dus, geen voetbal zoals de meeste kleine jongetjes willen doen.

En het is leuk, hij vindt het fijn om te doen, en ik vind het fijn om ouder-aan-de-zijlijn te zijn.
Soms de truitjes wassen, soms "den boek" doen (scoreblad invullen) soms de klok bedienen, helpen op het toernooi... We zijn ondertussen met een aantal geëngageerde ouders die ook vrienden zijn geworden naast het veld.

Maar als ik dan lees in Klasse dat aan ouders gevraagd wordt om een soort intentieverklaring te tekenen om zich in 't vervolg te gedragen langs de lijn... En als ik lees in de krant dat een ploegje 14-16-jarigen in elkaar is geslagen na een voetbalwedstrijd... Dan vraag ik me af hoe je dit nog kan rijmen met 'sporten is gezond'.

Triestig vind ik het. Want ik wéét dat dat het leuk kan zijn als je je kind echt steunt. En scheidsrechters, andere kinderen uitschelden of in elkaar slaan hoort daar niet bij.

1 opmerking:

Brompot zei

Ik vind het ook wel leuk om onze oudste bezig te zien als hij naar de karateles gaat en maak mezelf wijs dat hij daar 'kracht' uit put (aanmoedigen doe ik nauwelijks, soms eens aanporren).