zondag 6 april 2008
Communie - stap 1
Ze was behoorlijk zenuwachtig. En mama ook een beetje. Ze hadden me gevraagd een stukje voor te lezen in de viering. Niet dat ik daarom zenuwachtig was, 't was eerder het in elkaar passen van de hele dag.
's Morgens met Kleine Zus naar de kapper. Zij voor haar haar in te vlechten (ze heeft "kei-lang" haar). Bij mij volstaat wassen en drogen, de grjize lokken zijn 2 weken geleden al overschilderd.
Daarna naar huis, opruimen, eten, kleren aantrekken.
Om 13.20 arriveren de schoonouders. 10 minuten later vertrek ik al met Kleine Zus. Zij moet er om 13.45 zijn, en ik zal nog 3 extra plaatsen reserveren.
Het wordt kwart voor 2, tien voor 2, de kerk loopt goed vol, van de rest van de familie nog geen spoor.
Om 5 voor twee komen mijn schoonouders met Grote Zus en Broer binnen. Geen spoor van Man en mijn ouders. "Oma en Opa waren er nog niet", bevestigt Grote Zus mijn zenuwachtige en bange voorgevoelens.
Klokslag 2 uur begint de viering. Kleine Zus heeft hopelijk niet in de gaten dat noch haar papa, noch Oma en Opa er al zijn.
Na het welkomstlied, volgt het voorlezen van de verwelkoming door 2 vormelingen en 1 ouder - ik dus. Terwijl ik aan het lezen ben, zie ik in mijn ooghoeken Man binnenglippen.
Zonder Oma en Opa.
Grrr - ik begin me nu ongerust te maken. Ik zit terug op mijn plaats, probeer mijna andacht bij de viering te houden. Maar door mijn hoofd spookt- oh God laat het enkel een vergissing van uur zijn. Laat ze niet iets zijn tegengekomen onderweg.
En EINDELIJK om 14.40 komen ze binnen!
Net op tijd om het uiteindelijke vormsel mee te maken (Peter en Meter van de vormeling moeten dan mee naar voor - en Peter is in dit geval de net binnengekomen Opa).
Ze hadden zich dus vergist. Stom, stom, maar ja, niks aan te doen. Missen is menselijk. Maar toch, Oma vindt het heel erg, ze zit ocharme heel de tijd te bibberen. En na de viering komen een paar traantjes piepen, die ze vlug weer wegveegt.
De rest van de dag verliep gelukkig iets minder stresserend.
Receptie op de parochie, en dan met de grootouders gaan eten in een Italiaans restaurant.
Op naar stap 2 - communie van Broer op 1 mei.
Oma en Opa hebben alvast het aanvangsuur gedubbelchecked...
dinsdag 1 april 2008
Winkelen- of het verschil tussen Man en Vrouw
Plaats en tijd: een zonovergoten zaterdagnamiddag in de stad.
Personages: Man -Vrouw en 3 kinderen
Doel: kopen van schoenen voor Man en kopen van kledij voor Vrouw
En zo verliep het...
Scenario 1: Gezin nadert de Eerste Schoenenwinkel, Man gooit 1 blik op de etalage, en zegt: hier hebben ze niks voor mij. Vrouw probeert nog met: "Maar ze zetten niet alles in de etalage, en moeten we eens niet binnen kijken..." Nee, dus. Volgende winkel.
Scenario 2: Gezin stapt de Tweede Schoenenwinkel binnen. De reden waarom ze binnenstappen, is omdat de schoenen van voor het raam niet echt zichtbaar zijn. Man neemt 2 schoenen, zegt tegen de verkoopster: 'deze in een 42 aub". Past paar 1, past paar 2, zegt: "Paar 2 zit prima". Gaat naar de kassa en betaalt. Ik schat ongeveer een verloop van 5 minuten tussen binnenkomen en betalen.
Scenario 3 tot en met 998: Gezin stapt kledingzaak binnen. Vrouw zucht even, kijkt toch maar eens rond, Man en kinderen geven suggesties, waarop Vrouw nogmaals zucht. Man en kinderen zuchten ook. Gezin stapt weer naar buiten.
Scenario 999 of zo: Gezin stapt terug kleding zaak binnen. Omdat de goedkopere zaken reeds bezocht werden in de vorige scenario's, is het nu een - euh- niet zo goedkope zaak.
Vrouw ziet een broek en top in bruin. Helaas, bruin is niet een kleur die in het kleurenpalet zit van Vrouw. Man zucht. Vrouw besluit toch te passen. Man en kinderen vinden het mooi. Een voorzichtige blik van opluchting op hun gelaat.
Vrouw zegt dat noch het model noch de kleur haar kunnen bekoren.
Vrouw past 2e outfit. In een andere kleur uiteraard. En een ander model. Man en kinderen vinden het mooi.
Verkoopster prijst ondertussen het engelengeduld van de kinderen.
Vrouw twijfelt.
Daarjuist vonden ze het mooi. En toen was het NIET mooi.
Nu vinden ze het ook mooi. Is het dan wel mooi?
Verkoopster vindt het mooi. Dat is haar taak.
Want het is ook duur.
O jee, het is echt wel duur.
Shit zeg, heeft Man dat gezien?
Ja, hij heeft het gezien, en ja, hij vindt het nog steeds mooi.
Vrouw besluit na een half uur, het toch te kopen.
Maar aarzelt en twijfelt nog steeds aan de kassa. En als ze de kaart in de betaalterminal stopt. En als ze buitenstapt. En als ze een ijsje gaan eten. En terwijl ze terug huiswaarts keren. En als ze thuis is. En de volgende dag...
zaterdag 29 maart 2008
Wijvenweek (5)
Als je zoals ik, 3 exemplaren hebt rondlopen, waarvan de oudste al ruim 14 jaar, heb je al wat anekdotes te vertellen, natuurlijk. Tenminste als je ze niet vergeten bent.
Deze zal ik me altijd wel herinneren.
Toen Grote Zus in het 6e leerjaar zat, kreeg ze Seksuele Voorlichting. Net zoals in 'onze' tijd dus. Het verhaal van de bloemen en de bijtjes als het ware. Mét een film en mét het nodige gegiechel, zo stel ik me dat toch voor. Zo was het bij ons, en ze zijn nog steeds hetzelfde, die aankomende pubers van 11.
De film in kwestie werd gegeven door een persoon van buiten de school. Aan het einde van de middag kregen de kinderen een soort evaluatieformulier mee, dat ze moesten invullen als huiswerk.
Grote Zus kweet zich zorgvuldig van deze taak, maar ik mocht het resultaat niet lezen. Ze stopte het ingevulde formulier vlug in de boekentas.
Natuurlijk was ik nieuwsgierig. En toen ze sliep, opende ik haar boekentas. Om de brooddoos eruit te nemen, de agenda na te kijken. En ja, helaas kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen...
Een van de vragen op het formulier was:
Kan je over dit onderwerp met je ouders praten?
Ja, want ........
Nee, want.......
En het antwoord dat mijn dochter daar opschreef was:
"Ja, want misschien is er iets wat zij nog niet weten."
Ik heb nadien vernomen van de juf dat haar formulier in de leraarskamer uivoerig is besproken met de nodige hilariteit...
Voor alle duidelijkheid: ik denk dat ik alles al weet wat het onderwerp betreft. Dat kan ook niet anders, met een dochter in huis die me altijd alles wil leren.
vrijdag 28 maart 2008
Wijvenweek (4)
Nee, het mijn beste genen zijn niet bepaald huishoudelijk te noemen. De was en de plas, is niet echt iets voor mij. Ik doe wel mijn best, vind ik toch. Maar toch.
In mijn dromen ligt mijn huis er altijd netjes bij. In mijn dromen heb ik enkel een minihoopje vuil wasgoed, de rest van de kleren ligt netjes gewassen en gestreken, op ordelijke stapeltjes in de kast. En in de garage kan je wel rondstappen zonder je benen te breken. En uiteraard hebben we een goed gevulde voorraadkast, met enkel gezonde dingen, of wat dacht u anders?
In de praktijk, moeten we op maandag altijd heel erg veel tijd steken in opruimen omdat op dinsdag de poetsvrouw komt. En helaas zie je er op woensdag al niet veel meer van. De kinderen vragen af en toe (lees: meerdere malen per week) naar die trui, of dat T-hsirt of die broek, die ergens bedolven zit onder stapels vuil wasgoed. Gestreken wasgoed ligt op stapeltjes te wachten op de kamers, en maken op maandagavond deel uit van de Grote Opruimactie.
Voorraad hebben we wel in de kasten, Nutella, en chips, en koeken...
Het figuurtje uit de onderstaande cartoon is dus niet gebaseerd op mij... Ik zie er wel gelukkiger uit!
woensdag 26 maart 2008
Wijvenweek (3)
Ik heb er 2.
Een grote en een kleine. Met de ene ben ik getrouwd. Al bijna 18 jaar (!!). De andere heb ik gebaard.
Mijn Man komt uit een heel traditioneel gezin, moeder aan de haard, vader een hardwerkende man. Ik daarentegen niet, bij mij thuis ging het er heel anders aan toe. Mijn ouders werkten allebei, en hadden/hebben enorm veel hobbies. Vandaar dat ik me niet kan herinneren dat we ooit GEEN vaatwas hadden, of GEEN poetsvrouw, en de overige taken werden door allebei mijn ouders uitgevoerd.
Voor mijn Man was dat vrij ongewoon, maar toch heeft hij zich razendsnel aangepast aan het leven met een buitenshuis werkende vrouw. En hoewel hij vroeger niks moest doen thuis (en dat mag u vrij letterlijk nemen!) is hij nu van ons twee de beste kok, hij ruimt op, hij doet boodschappen, hij draaide zijn hand er niet voor om om onze kinderen te verluieren of te wassen... Kortom een Nieuwe Man, en dat vind ik wel leuk.
Ik hoop dus dat mijn Kleine Man, wordt zoals zijn vader.
Zodat mijn toekomstige schoondochter ook een makkelijker leventje krijgt.
Wijvenweek (2)
In tegenstelling tot deze dame doe ik het wel graag.
Rondkuieren, liefst in de stad maar bij slecht weer toch liever in een shoppingcenter. Winkel in, winkel uit. Dingen bekijken, bestasten, soms eens passen. Zou ik het kopen? Of toch maar niet? Weer naar buiten. Andere winkel in. En het scenario herhaalt zich eindeloos.
Om dan toch maar weer naar die eerste winkel te stappen.
Mijn Man haat het. Niet het rondwandelen in de stad op zich, maar het besluiteloos in- en uitgaan van de winkels. Winkelen moet functioneel zijn, volgens hem.
Behalve als de winkel in kwestie de Fnac is. Dan kan hij ook ronddwalen tussen de rekken, kijken, twijfelen, toch maar niet kopen, genieten...
De Zussen gaan heel graag winkelen, vooral als zij iets krijgen. En mogen passen. En ook bij hen herken ik het getwijfel. Zou ik wel dit kopen? Past dit wel bij mijn andere kleren. Maar ook: wat gaan mijn vriendinnen hiervan vinden?
Broer winkelt graag als er een beloning aan vasthangt, het spreekwoordelijke worteltje voor het ezeltje.
En dus eindigt een shoppingmiddag bij ons steeevast eerst in de Fnac, en daarna in het ijssalon.
dinsdag 25 maart 2008
Wijvenweek (1)

Ik waag me ook aan een poging tot... Ik ben natuurlijk al slecht begonnen, want vandaag is al de 2e dag.
Gisteren moest ik eigenlijk iets schrijven over Mijn Lijf. Maar ja, dagje vakantie gisteren, 2 van de 3 kinderen uitgezwaaid omdat ze op meerdaags kamp met de scouts vertrokken. Rugzak van het derde kind gemaakt, omdat die vanmiddag vertrekt. Excuses genoeg dus.
Met een dag vertraging dus: Mijn lijf.
Ik hou niet echt van Mijn Lijf. Als beginstatement zit dit alvast de toon. De rode draad is zoals bij vele vrouwen het gewicht, of liever het teveel aan gewicht.
Deze ochtend las ik in de krant over een Mollige Dame die mee wil doen aan de Britse Miss-verkiezing. Ze weegt 80 kg, en is 1, 78 m lang. Dat is een BMI van net iets meer dan 25. Ze zag er nochtans goed uit. En alles in proportie. Helaas is dat het beeld wat de media ons opdringt en blijft opdringen. Als je geen anorexiafiguurtje hebt, ben je mollig, of dik, of zwaarlijvig.
En met een maatje 42 ben je verplicht in sommige winkels te shoppen in het XXL-rek. Of je zit winkels met opschriften als 'mode voor de volslanke vrouw, van maat 42 tot 60'...
En ik haat het.
Punt.