Wat we verwacht hadden, is dan ook gebeurd...
Ik herinner me voor altijd:
de nonkel die goocheltrukjes deed met een holle fles
de nonkel die altijd alle familiegebeurtenissen vastlegde, op foto, op film, op video
de vakanties die we als kind samen met hen deden, Tundernout (Turnhout), Houthalen, de Dardennen, Frankrijk
zijn liefde voor zijn honden, die behalve "de Porgy" allemaal "den Bess" heetten
zijn handige handen die de meest saaie camionnet omtoverden tot een fantastische mobilhome
en nog zo veel meer...
dinsdag 17 juli 2007
donderdag 12 juli 2007
klein gezin
Deze week zijn de Zussen op kamp, Man zit voor 't werk in het buitenland. Dus zijn Broer en ik alleen.
Alleen met ons twee dat wil zeggen:
- dat ik een wriemelkind in mijn bed heb.
- dat het uit de diepvries gehaalde brood maar niet op raakt. Ter vergelijking: op andere dagen wordt er bij ons 1 brood per dag gegeten...
- dat gezien de nogal veeleisende smaakpapillen van Broer, de 'kook'activiteiten zich deze week beperken tot McDonalds, pizza, balletjes in tomatensaus en dergelijke culinaire hoogstandjes.
Vanavond komt Man terug, morgen halen we Kleine Zus op, overmorgen Grote Zus en zijn we weer klein-gezin-af.
Het is wel leuk - voor even....
Alleen met ons twee dat wil zeggen:
- dat ik een wriemelkind in mijn bed heb.
- dat het uit de diepvries gehaalde brood maar niet op raakt. Ter vergelijking: op andere dagen wordt er bij ons 1 brood per dag gegeten...
- dat gezien de nogal veeleisende smaakpapillen van Broer, de 'kook'activiteiten zich deze week beperken tot McDonalds, pizza, balletjes in tomatensaus en dergelijke culinaire hoogstandjes.
Vanavond komt Man terug, morgen halen we Kleine Zus op, overmorgen Grote Zus en zijn we weer klein-gezin-af.
Het is wel leuk - voor even....
maandag 9 juli 2007
Dit kaartje stuurde Broer ons vanop kamp. "Ik vind het hier heel leuk mama en papa." Helaas kon de "en papa" er niet meer bij, maar gelukkig was er bovenin nog plaats zat...
Links staat dat het eten lekker is, het kamp leuk, het weer regenachtig en last but not least dat hij zich 3 keer gewassen heeft.
Vrijdagavond hebben we hem alvast een half uur laten weken in bad, en 't was nodig :-)
donderdag 5 juli 2007
dinsdag 3 juli 2007
ik heb het gedaan....
... met de fiets naar 't werk gekomen...
Ik had het al weken aangekondigd. En aangezien ik de rest van de week tijdig thuis moet zijn wegens taxichauffeur spelen voor de scoutskampen, moest het vandaag.
Het weerbericht beloofde alvast niet veel goeds, hevige regen en koud.
Maar het idee was er dus, deze morgen 7u15 wipte ik gezwind op de fiets. Man vond het zó zielig dat hij voorstelde mee te rijden tot aan het veer.
Het veer, ja, beste lezers. Aangezien de machtige Schelde tussen mijn woon- en werkplaats stroomt, moet ik die ergens wel over (of onder). Kennedytunnel was geen optie, gezien ik daarvoor een te grote omweg moest maken.
Het veer dus. Een blik op de kaart leerde me dat het aan "onze" kant van de Schelde aangenamer leek om te fietsen dan aan gene zijde. Hier: een volgens de kaart mooi slingerend fietspad vlak naast de Schelde, tussen de groene polders. Ginds: een kasseibaan annex fietspad door verschillende industriezones.
De keuze was gemaakt, ik zou het veer in Bazel nemen.
Onderweg was het alvast hevig aan het regenen. Wel vervelend als je een bril draagt. Dan heb je de keuze tussen bril afzetten (en dus niks zien) of bril ophouden (en ook niks zien wegens regen en aandampen).
Toen we de baan naar het veer inreden, zagen we een bord dat er wegenwerken waren, maar koppig en eigenwijs als we waren, reden we toch door. Helaas, we konden op een bepaald moment niet door. Maar een eenzame hondenuitlater wees ons de weg richting dijk.
De dijk dat was: modder, plassen, hoog nat gras.... Maar dapper togen we op weg.
Eindelijk kwamen we aan het veer, nog even een omweg via een werfweg, maar we waren er. 8u30 was het ondertussen.
Het veer vertrok pas om 8u45 dus kon ik al even uitblazen.
Aan de overkant was het helaas even slecht weer, dapper fietste ik nu alleen verder richting Boom.
Om 10u00 bereikte ik door- en doornat mijn bestemming. Vlug gedoucht en amper 3 uur na mijn vertrek thuis kon ik beginnen werken.
Al een geluk dat ik zaterdag in de solden een regenjas heb gekocht...
PS. Deze avond komt Man me waarschijnlijk ophalen met de auto, tot zover mijn ecologische inspanning. Tenzij de zon schijnt, dan fiets ik terug.
Ik had het al weken aangekondigd. En aangezien ik de rest van de week tijdig thuis moet zijn wegens taxichauffeur spelen voor de scoutskampen, moest het vandaag.
Het weerbericht beloofde alvast niet veel goeds, hevige regen en koud.
Maar het idee was er dus, deze morgen 7u15 wipte ik gezwind op de fiets. Man vond het zó zielig dat hij voorstelde mee te rijden tot aan het veer.
Het veer, ja, beste lezers. Aangezien de machtige Schelde tussen mijn woon- en werkplaats stroomt, moet ik die ergens wel over (of onder). Kennedytunnel was geen optie, gezien ik daarvoor een te grote omweg moest maken.
Het veer dus. Een blik op de kaart leerde me dat het aan "onze" kant van de Schelde aangenamer leek om te fietsen dan aan gene zijde. Hier: een volgens de kaart mooi slingerend fietspad vlak naast de Schelde, tussen de groene polders. Ginds: een kasseibaan annex fietspad door verschillende industriezones.
De keuze was gemaakt, ik zou het veer in Bazel nemen.
Onderweg was het alvast hevig aan het regenen. Wel vervelend als je een bril draagt. Dan heb je de keuze tussen bril afzetten (en dus niks zien) of bril ophouden (en ook niks zien wegens regen en aandampen).
Toen we de baan naar het veer inreden, zagen we een bord dat er wegenwerken waren, maar koppig en eigenwijs als we waren, reden we toch door. Helaas, we konden op een bepaald moment niet door. Maar een eenzame hondenuitlater wees ons de weg richting dijk.
De dijk dat was: modder, plassen, hoog nat gras.... Maar dapper togen we op weg.
Eindelijk kwamen we aan het veer, nog even een omweg via een werfweg, maar we waren er. 8u30 was het ondertussen.
Het veer vertrok pas om 8u45 dus kon ik al even uitblazen.
Aan de overkant was het helaas even slecht weer, dapper fietste ik nu alleen verder richting Boom.
Om 10u00 bereikte ik door- en doornat mijn bestemming. Vlug gedoucht en amper 3 uur na mijn vertrek thuis kon ik beginnen werken.
Al een geluk dat ik zaterdag in de solden een regenjas heb gekocht...
PS. Deze avond komt Man me waarschijnlijk ophalen met de auto, tot zover mijn ecologische inspanning. Tenzij de zon schijnt, dan fiets ik terug.
vrijdag 29 juni 2007
ben ik nu de enige...
woensdag 27 juni 2007
zere teen
Gisteren kwam kleine Zus terug van het Ardennenoffensief. Ze mankte heel erg. Soms heeft ze wel de neiging een en ander te overdrijven om toch maar de aandacht te trekken. Maar toch, ze leek wel echt pijn te hebben. Een stom ongeluk (zijn er dan andere?): bij het spelen in een beek was er een grote kei terecht gekomen op haar teen. Auw.
Het zag er lelijk uit. En deze morgen nog lelijker. Een en al etter en opgedroogd bloed. De teen zelf heeft alle kleuren van de regenboog.
Ik ben dan met haar langs de huisarts geweest. Verdict: zwaar geïnfecteerd, nagel is blijkbaar al weg, en misschien gebroken.
Deze avond ben ik dan naar spoed gegaan voor de nodige foto's te laten maken. Wonder boven wonder ging alles daar vrij vlot. Even wachten in de wachtzaal, even wachten in een 'box', verpleegster die verband kwam verwijderen, weer even wachten, dokter die kwam kijken, naar radiologie, foto, terug, even wachten, dokter die terug kwam. Verdict nummer 2: niet gebroken. Oef.
Terwijl de vriendelijke verpleegster de teen in kwestie weer inpakt, bekijk ik even de foto's. Onderaan staat gewoon een andere naam! Ja maar, zo niet, zulle, dat zullen ze bij de verzekering niet nemen. Ik vraag dus om de foto's weer te laten afdrukken met de juiste naam.
Ok, geen probleem, even wachten nog. EVEN wachten??? Ruim 3 kwartier hebben we er gezeten. Dan komen de foto's met de goede naam terug. Eigenlijk zijn het gewoon de vorige foto's maar over de foute naam is een sticker gekleefd.
Waarom dit zolang moest duren, is me een raadsel.
Maar ik was allang blij dat er niets ernstig aan de hand (eigenlijk aan de voet dus) was.
Het zag er lelijk uit. En deze morgen nog lelijker. Een en al etter en opgedroogd bloed. De teen zelf heeft alle kleuren van de regenboog.
Ik ben dan met haar langs de huisarts geweest. Verdict: zwaar geïnfecteerd, nagel is blijkbaar al weg, en misschien gebroken.
Deze avond ben ik dan naar spoed gegaan voor de nodige foto's te laten maken. Wonder boven wonder ging alles daar vrij vlot. Even wachten in de wachtzaal, even wachten in een 'box', verpleegster die verband kwam verwijderen, weer even wachten, dokter die kwam kijken, naar radiologie, foto, terug, even wachten, dokter die terug kwam. Verdict nummer 2: niet gebroken. Oef.
Terwijl de vriendelijke verpleegster de teen in kwestie weer inpakt, bekijk ik even de foto's. Onderaan staat gewoon een andere naam! Ja maar, zo niet, zulle, dat zullen ze bij de verzekering niet nemen. Ik vraag dus om de foto's weer te laten afdrukken met de juiste naam.
Ok, geen probleem, even wachten nog. EVEN wachten??? Ruim 3 kwartier hebben we er gezeten. Dan komen de foto's met de goede naam terug. Eigenlijk zijn het gewoon de vorige foto's maar over de foute naam is een sticker gekleefd.
Waarom dit zolang moest duren, is me een raadsel.
Maar ik was allang blij dat er niets ernstig aan de hand (eigenlijk aan de voet dus) was.
Abonneren op:
Posts (Atom)
