
Ik waag me ook aan een poging tot... Ik ben natuurlijk al slecht begonnen, want vandaag is al de 2e dag.
Gisteren moest ik eigenlijk iets schrijven over Mijn Lijf. Maar ja, dagje vakantie gisteren, 2 van de 3 kinderen uitgezwaaid omdat ze op meerdaags kamp met de scouts vertrokken. Rugzak van het derde kind gemaakt, omdat die vanmiddag vertrekt. Excuses genoeg dus.
Met een dag vertraging dus: Mijn lijf.
Ik hou niet echt van Mijn Lijf. Als beginstatement zit dit alvast de toon. De rode draad is zoals bij vele vrouwen het gewicht, of liever het teveel aan gewicht.
Deze ochtend las ik in de krant over een Mollige Dame die mee wil doen aan de Britse Miss-verkiezing. Ze weegt 80 kg, en is 1, 78 m lang. Dat is een BMI van net iets meer dan 25. Ze zag er nochtans goed uit. En alles in proportie. Helaas is dat het beeld wat de media ons opdringt en blijft opdringen. Als je geen anorexiafiguurtje hebt, ben je mollig, of dik, of zwaarlijvig.
En met een maatje 42 ben je verplicht in sommige winkels te shoppen in het XXL-rek. Of je zit winkels met opschriften als 'mode voor de volslanke vrouw, van maat 42 tot 60'...
En ik haat het.
Punt.
2 opmerkingen:
Al eens aan gedacht dat je ook van een mollig lichaam kunt houden?
Dàt is echt niet zo heel moeilijk hoor.
Heel eerlijk: ik vind dat je nu echt niet te zwaar bent hoor. En eigenlijk vroeger ook niet, maar nu zeker niet meer.
Een reactie posten