vrijdag 2 mei 2008

Communie - stap 2 (deel 2)

't Is voorbij.
En 't was een leuke dag.

De misviering was ontroerend mooi, de kinderen waren zo enthousiast dat het mooi was om naar te kijken.

Ik ergerde me wel aan het geroezemoes. Ik wil luisteren en genieten. Maar een aantal mensen vinden het blijkbaar nodig constant te mummelen, babbelen, fluisteren. Ergerlijk gewoon.

Achter ons zaten de (gescheiden) mama en papa van een communiekantje met het kleine broertje.
Het broertje in kwestie was duidelijk niet in staat om 5 minuten te zwijgen.
Tot daar aan toe, ware het niet dat de ouders ondertussen ofwel tegen het kind in kwestie bezig waren (en niet op een fluistertoontje) ofwel met elkaar aan het ruziemaken waren. Dikke roloog zeg.

Omdat iedereen weet dat communiemissen doorgaans lang duren, en dat mama/papa op deze dag zijn aandacht exclusief aan het communiekantje wil geven, voorziet de school kinderopvang voor de kleinsten. Waarom maken ze daar dan geen gebruik van?

Maar los van deze kleine ergernissen werd het een toffe dag.

dinsdag 29 april 2008

Communie - stap 2 (deel 1)

Oh, ik weet het. Druk, druk, druk... Zoals iedereen. Ach ja, les excuses sont fait...enzovoort.

Ondertussen komt stap 2 (communie van Broer) dichtbij. En onvermijdelijk ook stap 3: Het Feest.

Donderdag is er uiteraard eerst de viering zelf. Broer kijkt er naar uit. Hij moet ook voorlezen. Iets in de zin van "Indigo, ik ben de kleur van rust en stilte..."
Bon, qua casting kan dit wel tellen LOL
Goed dat ze mij niet gevraagd hebben, wie weet moest ik een zin zeggen als "Appelblauwzeegroen, ik ben de kleur van huishoudelijke efficientie"

Na de viering worden we uitgenodigd op school voor een receptie. Dit jaar dien ik dus niet op, maar laat ik me dienen. Vanaf volgend jaar sta ik weer aan de andere kant van de toog.

En na de receptie gaan we op verzoek van Broer naar de bowling. Met zijn meter & peter en hun respectieve gezinnen, de grootouders, de Zussen, en wij.

Oh ja, kleine Zus zal niet bij de viering zijn. Ook op 11-jarige leeftijd moet je keuzes maken. Of bij de communie van Broer zijn, of meezingen met het koor.
U kan ze wel bewonderen, en wij ook, als we tenminste niet vergeten de video te programmeren.

maandag 21 april 2008

En een week later...

Nee, ik kan de overgebleven puntjes nog niet wegstrepen.

Het was wel een superdrukke week. Een week waarin ik waanzinnig veel in de auto heb gezeten, en gefeest heb.
Tijdens de vele autoritten en -ritjes heb ik enorm goeie en leerrijke, en plezante, en serieuze blogposten gefabriceerd. In mijn hoofd. Maar helaas kan ik niet én autorijden en én computeren.

Spijtig.

maandag 14 april 2008

En dit is het resultaat...

De cadeautjes zijn gekocht, de foto's van Broer zijn getrokken.
Euh.. de strijk, tja, ik heb wel een paar dingen gestreken.
En de glasgordijnen blijven nog wat ongewassen hangen. Tot ik er eens echt tijd voor heb.

vrijdag 11 april 2008

Weekendvoornemens

Dit wil ik doen in het weekend:

- glasgordijnen wassen
- strijken
- foto's nemen van Broer voor zijn communieprentjes
- cadeautjes halen in de Stad (voor Man die bijna jarig is, voor een communicantje, en voor 3 jarigen waar Broer naar 't feestje moet)

Benieuwd wat ik maandag ga kunnen schrappen....Wordt vervolgd!

donderdag 10 april 2008

Boempatat

Grrrr!!
En nog maar eens heeft een onverlaat tegen mijn autootje gebotst. 't Was niet erg, maar ja, ik kan weer lopen: naar de automadam hier op 't werk, naar de garage.

Toen ik vanmorgen netjes achter een andere auto opzij ging staan, om de schoolbus door te laten, reed de chauffeur voor mij ineens achteruit. Voluit geclaxoneer van mijnentwege merkte hij niet op *rollendeogensmiley

En ja, boem dan hé, nummerplaatvijsje afgebroken, nummerplaat hangt dus wat te zwieren nu, en een blutsje in de bumper.

Oh, ja, hij ging net parkeren. Of ik dat dan niet gezien had? Nee, dus, als iemand in een zeer smalle straat opzij gaat staan om een logge schoolbus te laten passeren, denk ik niet dat die daar net wil parkeren.

Trouwens, meneer de achteruitrijder, je mocht daar niet parkeren, wegens te dicht bij het zebrapad. Of had u dát niet gezien?

zondag 6 april 2008

Communie - stap 1

Gisteren was stap 1 in de communie-estafette. Kleine Zus deed haar communie.
Ze was behoorlijk zenuwachtig. En mama ook een beetje. Ze hadden me gevraagd een stukje voor te lezen in de viering. Niet dat ik daarom zenuwachtig was, 't was eerder het in elkaar passen van de hele dag.

's Morgens met Kleine Zus naar de kapper. Zij voor haar haar in te vlechten (ze heeft "kei-lang" haar). Bij mij volstaat wassen en drogen, de grjize lokken zijn 2 weken geleden al overschilderd.

Daarna naar huis, opruimen, eten, kleren aantrekken.
Om 13.20 arriveren de schoonouders. 10 minuten later vertrek ik al met Kleine Zus. Zij moet er om 13.45 zijn, en ik zal nog 3 extra plaatsen reserveren.

Het wordt kwart voor 2, tien voor 2, de kerk loopt goed vol, van de rest van de familie nog geen spoor.
Om 5 voor twee komen mijn schoonouders met Grote Zus en Broer binnen. Geen spoor van Man en mijn ouders. "Oma en Opa waren er nog niet", bevestigt Grote Zus mijn zenuwachtige en bange voorgevoelens.
Klokslag 2 uur begint de viering. Kleine Zus heeft hopelijk niet in de gaten dat noch haar papa, noch Oma en Opa er al zijn.
Na het welkomstlied, volgt het voorlezen van de verwelkoming door 2 vormelingen en 1 ouder - ik dus. Terwijl ik aan het lezen ben, zie ik in mijn ooghoeken Man binnenglippen.
Zonder Oma en Opa.

Grrr - ik begin me nu ongerust te maken. Ik zit terug op mijn plaats, probeer mijna andacht bij de viering te houden. Maar door mijn hoofd spookt- oh God laat het enkel een vergissing van uur zijn. Laat ze niet iets zijn tegengekomen onderweg.
En EINDELIJK om 14.40 komen ze binnen!
Net op tijd om het uiteindelijke vormsel mee te maken (Peter en Meter van de vormeling moeten dan mee naar voor - en Peter is in dit geval de net binnengekomen Opa).

Ze hadden zich dus vergist. Stom, stom, maar ja, niks aan te doen. Missen is menselijk. Maar toch, Oma vindt het heel erg, ze zit ocharme heel de tijd te bibberen. En na de viering komen een paar traantjes piepen, die ze vlug weer wegveegt.

De rest van de dag verliep gelukkig iets minder stresserend.
Receptie op de parochie, en dan met de grootouders gaan eten in een Italiaans restaurant.

Op naar stap 2 - communie van Broer op 1 mei.
Oma en Opa hebben alvast het aanvangsuur gedubbelchecked...